Ο πατριωτισμός των Ελλήνων

Μια απο τις πλέον αθεράπευτες ελληνικές νόσους είναι η αντίληψη ότι μόνοι εμείς στον κόσμο, ως περιούσιος λαός, είμαστε πατριώτες. Τον πατριωτισμό τον αντιμετωπίζουμε ως γενετικώς κληρονομημένο προνόμιο, ως αποκλειστικότητα ή προίκα που μας παραχωρήθηκε μαζί με τη μαγευτική χώρα μας από τον Θεό της Ελλάδας. Κανείς άλλος δεν νιώθει ούτε μπορεί να νιώσει το ρίγος του πατριωτικού συναισθήματος να θεριεύει στα στήθια και να εκφράζεται συνήθως με στείρες αρνήσεις έναντι πάντων και πασών. Νομίζοντας ότι οι αρνήσεις προς όλους τους άλλους συνιστούν κατάφαση προς τον ίδιο μας τον εαυτό...




Βέβαια πρόκειται για μια ακόμη παθογένεια. Ίσως την πλέον ελληνική παθογένεια, η οποία εξηγεί για παράδειγμα αντιλήψεις του τύπου "Η Ελλάδα είναι ο ομφαλός του κόσμου", "είμαστε το λίκνο του πολιτισμού", "ποιος άλλος λαός έχει να επιδείξει Μαραθώνες και Θερμοπύλες" και άλλα παρόμοια, ρηχά κι αβασάνιστα...



Δεν είναι λοιπόν πατριώτες, για παράδειγμα, οι Βρετανοί, οι οποίοι πώλησαν το έμβλημα της αυτοκρατορίας τους, τη Rolls Royce, στους παρολίγον κατακτητές της χώρας τους, τους μισητούς Ούννους. Κι ακόμη το παλιό καμάρι της αυτοκινητοβιομηχανίας τους και μακρινό όνειρο της μεσαίας τάξης, τη Jaguar, στους άλλοτε αποικιοκρατούμενους από τους ίδιους Ινδούς... Είναι είτε προδότες είτε διαταραγμένης διανοητικής καταστάσεως είτε άσωτοι. Κι ας ήταν Βρετανός ο Kipling, πατέρας του πνεύματος της αποικιοκρατίας, ο οποίος είχε γράψει τη μνημειώδη διαπίστωση "Αν υπάρχει Θεός, τότε αναμφίβολα είναι Άγγλος". Εκφυλισμένα κύτταρα γίνηκαν πια όλοι τους, ας χαθούν από μπροστά μας...



Η ελληνική λεβεντιά μπορεί να γίνεται κατανοητή από την πλειοψηφία του λαού μας ως κάτι εγγενές και αδιαπραγμάτευτο, ας μη ξεχνούμε όμως ότι εδώ και δεκαετίες, για να μη πω από ιδρύσεως του ελληνικού κράτους, με δανεικά συντηρείται. Η χώρα της οποίας οι πολίτες κατηγορούν τους πολίτες όλων των άλλων χωρών ως μειωμένης εθνικής συνειδήσεως άτομα έχει μονίμως απλωμένο το χέρι και ζητιανεύει στη γύρα. Ενώ το άλλο χέρι, επίσης απλωμένο με σφρίγος και αλκή, απειλεί θεούς και δαίμονες. Σχιζοειδής κατάσταση. Σύνδρομο διχασμένης προσωπικότητας. Την ίδια στιγμή που κάνουμε ένα βήμα μπροστά αισθανόμαστε ένοχοι για το ίδιο αυτό βήμα και επιστρέφουμε στη θέση μας. Όλες μας οι κινήσεις καταλήγουν στον ίδιο στρουθοκαμηλισμό, στην ελληνοπρεπέστατη ομφαλοσκόπηση, στην προσπάθειά μας να χωρέσουμε ολόκληρο τον κόσμο στο άτομό μας, στην πιο καταστροφική ακινησία...



Οι "πατριώτες" της κυβέρνησης και των λοιπών κομμάτων εισηγούνται να μη πουλήσουμε τίποτα. Ούτε καν δραστηριότητες που μας ωθούν σε δανεισμό με τοκογλυφικά επιτόκια σε βάρος των επόμενων γενεών. Πρόκειται για θιασώτες του πιο ανελέητου, του πιο ανάλγητου ατομικισμού. Όχι για πατριώτες. Διότι πατριωτική στάση σήμερα συνιστά η διαρκής προσπάθεια να σωθεί ό,τι είναι δυνατόν να σωθεί. Να μη σκεφτόμαστε πώς θα δικαιώσουμε τους εαυτούληδές μας ή πώς θα κουκουλώσουμε τα παλιά μας λάθη, αλλά πώς θα διορθωθούμε και πώς θα τα διορθώσουμε. Όλες οι υπόλοιπες κουταμάρες, οι βερμπαλισμοί και οι απρονοησίες είναι άλλα λόγια ν' αγαπιόμαστε...

 
Ευάγγελος Μπαϊρακτάρης
Συγγραφέας, Διδάκτωρ Νομικής ΑΠΘ